De reis is ten einde gekomen

Gegroet beste lezers!

Met enig gepaste trots kan ik jullie mededelen dat het grote afstudeeravontuur ten einde is gekomen. Ik heb mijn diploma behaald!!! Dit is afgelopen week bekend gemaakt.

De officiële uitreiking moet nog plaatsvinden en uiteraard zijn jullie daarbij allemaal welkom. Wil je daar bij aanwezig zijn, dan kun je me altijd even een mailtje sturen of bellen .

Het is wel even wennen op het moment, na meer dan 9000km gereisd te hebben dat ik nu niets meer hoef te doen of nergens meer heen hoef. Maar ik kan niet ontkennen dat ik opgelucht ben dat het erop zit. Geen uren meer met de neus in de boeken, niet langer verwoedde pogingen doen om extra pagina's toe te voegen aan mijn thesis en niet langer voortdurend mijn agende inrichten op het afstuderen. Ik kan zowaar weer beginnen met de wederopbouw van mijn sociale leven.

Natuurlijk mis ik het reizen, de contacten en het ontdekken wel, maar ik ben ervan overtuigd dat  er nog vele reisavonturen zullen volgen!

Ik wil jullie bedanken voor het volgen van mij en de vele leuke reacties die ik heb mogen ontvangen! 

Vredig Varna

En zoals beloofd een nieuwe weblog vanuit Varna!

Na nog wat relaxde dagen in Russe, waar ik onder andere een hele zondagmiddag lekker heb gevoetbald, vertrok ik afgelopen dinsdag naar Varna. Dit was wel de uiterste datum om te vertrekken, want de volgende dag zou ik een workshop hebben en die kon ik natuurlijk niet missen. Blij als ik was toen ik uit Sofia vertrok, was mijn vertrek uit Russe het tegenovergestelde, vond het jammer en ik zou de mensen zeker gaan missen!

Na een 5 uur durende busreis werd ik in Varna opgewacht door Nataliya, mijn contactpersoon. Zij is echt super vriendelijk en heeft me haar appartement te leen gegeven voor de dagen dat ik hier verblijf. Stel je voor; je eigen appartement zomaar uitlenen aan een volstrekte vreemde! Dat kom je in Nederland niet zo snel tegen...Het is echt een mooi appartement, heel wat anders dan de hotelkamers waar ik tot nu toe in verbleef.

Op woensdag had ik een conferentie over energiesamenwerking, georganiseerd door Bulgaren en Noren. Veel interessante mensen ontmoet, waaronder zowaar een Nederlander, de eerste die ik hier heb ontmoet. De inhoud van de conferentie was niet echt iets wat ik kon gebruiken voor mijn thesis, maar goed, niet alles kan perfect zijn natuurlijk ^^. De dagen daarna heb ik rondgelopen in Varna, wat gewinkeld (ik moest wat nieuwe kleding halen), twee films gezien en verder gewerkt aan mijn thesis. Elke avond ga ik heerlijk uit eten in de restaurants hier, zo heb ik vanavond gegeten in een Armeens restaurant. Wat overig super grappig was, want de ober zat nogal op de praatstoel en bleef maar door praten :). ' Welcome sir, non-smoking or smoking? Ah, this is the perfect place for you. It is so sad to see you all alone, while there are so many beautiful Bulgarian girls out there!' . En zo ging het maar door. Gelukkig stopte hij wel met praten tijdens het eten, al kon hij zich niet langer inhouden tijdens het toetje en begon hij weer, haha.

Voor de rest heb ik wat mensen gesproken, heb nog een tweetal interviews op de planning staan en ga ik nog een reisje maken naar wat steden in de omgeving. Ondertussen ben ik ook aan het aftellen voor mijn terugreis naar Nederland, nog maar 6 nachtjes! Ik zie er eigenlijk best wel naar uit, om mijn thesis af te ronden en op zoek te gaan naar een baan. Drie dagen na mijn terugkomst heb ik ook een introductiegesprek bij Maandag en terwijl ik hier in Varna was heb ik ook gesolliciteerd op een functie aan een universiteit in Istanbul, wat echt heel gaaf zou zijn. Maar goed, dan begint dus een nieuwe fase van mijn leven! Tot die tijd geniet ik hier nog even van het ontspannen leven. Ik ga dan ook straks nog even lekker een echte Talisker Whisky (zonder -e-, bedankt Eddy ;)) drinken.

In ieder geval wil ik jullie bedanken voor het volgen en ik spreek jullie weer in Nederland! Mijn trouwe lezers zijn uiteraard welkom om een keertje langs te komen en de foto's en verhalen te zien en te horen uit eerste hand.

Groetjes!

Relaxed Russe

Na het tegenvallende Sofia was het een verademing om na een 5 uur durende busrit in Ruse terecht te komen. Ruse is ongeveer de 5e stad in Bulgarije en is gelegen aan de Danube, aan de grens met Roemenië. Na talloze papers en strategieën erover gelezen te hebben was het heel wat om eindelijk een keer dit stuk van de Danube, of de Donau zoals wij hem kennen, in werkelijkheid te zien! Het hotel waar ik verblijf is een stuk fijner dan de vorige, met een grote kamer en een heerlijk zacht bed.

Ruse zelf is een mooi stadje, het wordt ook wel 'little Vienna' (Wenen) genoemd vanwege de gebouwen. Het kent een aantal stadsparken en een mooi meer en bos in de omgeving. Tevens schijnt de stad uniek te zijn om het feit dat het de enige stad is ter wereld waar de McDonalds het niet gered heeft, haha. Misschien komt dit door de al in grote getale aanwezige goede restaurants, ik weet het niet.

Natuurlijk ben ik hier alleen vanwege de stad, maar ook vooral om mensen te ontmoeten met verstand van grensoverschrijdende samenwerking tussen Bulgarije en Roemenië. Ik heb inmiddels al twee interviews achter de rug, die heel nuttig zijn voor mijn onderzoek. Heb er veel van geleerd en ik zie dan ook uit naar de twee interviews die nog in de planning staan, eentje morgenochtend en eentje op maandag. Maandag? zal de getrouwe volger zich misschien afvragen, maar ja dat klopt. Alhoewel ik van plan was om hier slechts tot vrijdag te blijven heb ik inmiddels zulke leuke mensen ontmoet en ben ik uitgenodigd door een zeer aardig meisje om op haar verjaardag te komen. Dus ja, ik kon het natuurlijk niet maken om daadwerkelijk vrijdag te vertrekken en heb besloten om tot en met maandag te blijven.

Ondertussen heb ik hier al veel leuke dingen beleefd, in pubs gezeten, in de omgeving gewandeld, ja, zelfs gepoold. Gecombineerd met het steeds mooier wordende weer is het dus geen straf om hier te verblijven. En de komende dagen staat er ook nog genoeg op de planning zodat ik me niet hoef te vervelen. Waarschijnlijk als ik niet een workshop had staan volgende week woensdag in Varna zou ik hier nog wel een weekje gebleven zijn :).

Tot zover deze update vanuit het relaxte Russe. De volgende zal ik schrijven vanuit Varna, de grootste kuststad van de Zwarte Zee!

Ciao,

– Alex

Stoffig Sofia

Ondanks alle waarschuwingen voor overvallers, zakkenrollers en straatbendes heb ik me vandaag in het stadscentrum van Sofia begeven. En ik heb het zowaar overleefd, iets wat ik waarschijnlijk te danken heb aan mijn afschrikwekkende uiterlijk. Het was heerlijk weer, zonnetje erbij, en ik heb lekker door de straten geslenterd en tussendoor een terrasje gepakt. Tot nu toe vind ik Sofia niet veel bijzonders, het is een beetje een oude, stoffige stad met veel bouwvallen en weinig indrukwekkende gebouwen. Er zijn veel zwervers op straat. Ook lijkt het de mode om je auto zo stoffig te laten zijn dat je kentekens niet meer leesbaar zijn. Nu gebied de eerlijk me wel te zeggen dat de stoffigheidsgraad het lang niet haalt bij Mardin (Turkije). Al met al is het een stad waar je als toerist niet veel te zoeken hebt en je dan ook echt niet met een fotocamera hoeft rond te gaan lopen. Desondanks heb ik toch een paar foto'tjes online gezet om een indruk te geven. Het grappige is dat ik ook een tweetal toeristenbureaus ben binnengelopen met de vraag of er nog iets te doen was in Sofia en bij beide kreeg ik het antwoord van niet. Een beetje teleurstellend dus.

Het goede nieuws is dat ik al snel een uitstekend winkelcentrum (/Mall) heb gevonden inclusief, en nu komt het, een echte Imax bioscoop! Ze hebben films in het engels en de kaartjes kosten €2,50. Dus tot en met maandag hanteer ik het volgende dagschema:

• 's ochtends en begin van de middag: werken aan thesis in het hotel

• Tussendoor broodje halen bij de Subway en cappuccino op terrasje

• eind van de middag/avond: filmpje kijken in de bios en eten bij restaurant

Dus dat moet wel uit te houden zijn de komende vier dagen... al ben ik wel blij dat ik maandag weer verder mag trekken! Tot zover het nieuws uit Sofia, de volgende blog zal ik schrijven vanuit Ruse. Tenzij er natuurlijk nog interessante dingen gebeuren in Sofia, maar dat verwacht ik eigenlijk niet.

Alex

Vliegticket geboekt!

Korte terugblik en vooruitblik Roemenië en Bulgarije!

Dag beste lezers!

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik de laatste blog vanuit Ankara schreef. In de tussentijd heb ik natuurlijk niet stilgezeten. De meesten van jullie zullen weten dat ik nog een weekje in Griekenland ben geweest om een internationaal symposium te bezoeken over de Zwarte Zee. Het was een erg leerzaam symposium, ik heb in die ene week meer geleerd dan gedurende mijn drie maanden stage in Turkije. Althans, op academisch vlak dan. Naast vele lezingen, workshops en interessante gesprekken heb ik ook veel leuke mensen mogen ontmoeten! Een bijkomend voordeel van deze ontmoetingen is dat ze me op het moment enorm helpen bij de planning van de volgende reis; namelijk die door Roemenië en Bulgarije.

Deze reis zal mijn laatste reis zijn in het kader van mijn afstuderen. Ik vertrek begin maart en verwacht begin april weer terug te komen. Wat ga ik daar nu precies doen? Allereerst ga ik daar gewoon rondkijken. Het zou een beetje vreemd zijn om een jaar lang bezig te zijn met onderzoek naar grensoverschrijdende samenwerking zonder ook maar éénmaal in de desbetreffende landen geweest te zijn. Dus de eerste reden voor mijn reis is het ervaren en indrukken opdoen van de twee landen, en specifiek van de grens tussen die twee landen. Dat deze grens een prachtige omgeving heeft waar de wolven en beren nog in het vrij rondlopen is natuurlijk mooi meegenomen.  

Ten tweede ga ik erheen om met mensen te praten, ik heb al verschillende contacten in de landen die me willen helpen bij mijn onderzoek. Zo is er een hoogleraar op de universiteit in Ruse (een universiteit op de grens met Ro en Bu) die me gaat helpen, een PhD houder in de kuststad Varna en meer van dat soort mensen dat echt verstand heeft van de grens tussen Bulgarije en Roemenië.  Ik hoop veel van die mensen te leren en genoeg informatie te verzamelen om mijn thesis af te ronden.

Ja, jullie horen het goed; ik ga mijn thesis afronden! Op het moment ben ik zo goed als klaar met het theoretische deel en dat hoeft nu alleen nog aangevuld te worden met het veldwerk en de interviews. Ik hoop dan na de reis het geheel binnen een maand af te ronden en dan eindelijk een punt te zetten achter mijn studie! Als alles volgens planning gaat (wat tot nu toe nog niet het geval is geweest ;)) kan ik dan in mei op zoek gaan naar 'echt' werk. 

Voor diegenen die mijn exacte reisplannen willen weten, ik zou zeggen kom in februari een keertje langs en ik ga het je in geuren en kleuren uitleggen! Uiteraard zal ik wederom een passend welkom-terug feestje organiseren wanneer ik weer terug ben.  Ik zal proberen om tijdens mijn reis nog één of tweemaal een update te doen op deze blog. 

Gegroet en bedankt voor jullie interesse!

Laatste reisblog vanuit Ankara

Every day is a journey, and the journey itself is home - Matsuo Basho

Dit is een zeer bijzondere blog; niet alleen omdat het mijn laatste reisblog is vanuit Ankara, maar ook omdat ik hem nu voor de tweede keer schrijf (als ik een suggestie voor reismee.nl mag maken dan zou dat een herstel functie zijn ;)). Deze schrijf ik echter veilig met behulp van OpenOffice, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken dat dit verslag niet online komt! En daarnaast, beste lezers, verspil geen tranen aan het feit dat deze reisblog ophoudt met te bestaan, want er ligt nog genoeg in het verschiet; Griekenland, Bulgarije en Roemenie om maar een paar landen te noemen. Voordat ik alle toekomstplannen ga onthullen, eerst een korte terugblik op mijn verblijf...

Kortharig en met gezonde spanning kwam ik aan in Turkije. Wat zou ik kunnen verwachten? En wat zou er van mij verwacht worden op mijn stage?

Langharig en volkomen relaxed vertrek ik uit Turkije. Inmiddels kan ik laatstgenoemde vraag met één woord beantwoorden: niets. En dat was minder dan ik verwachtte. Ik vertrek hier dan ook met gemende, maar desondanks overwegend positieve gevoelens.

Het moge duidelijk zijn dat mijn stage bij KORA is tegengevallen. Er was absoluut niets voor mij te doen. Toch ben ik steevast vier dagen in de week naar kantoor gegaan, om te werken aan mijn thesis en ook gewoon om wat te doen.

Mijn ietwat tegenvallende stage is echter ruimschoots gecompenseerd door drie dingen. Ten eerste mijn collega's; de onderzoeksassistentes op KORA zijn echt super! Altijd vriendelijk, behulpzaam, grappig en gezellig waardoor het geen straf was om op kantoor te zitten. Ten tweede mijn verblijf in NIHA. Aan het einde van de tweede week ben ik verhuisd van de METU campus naar het district Cankaya, waar de NIHA residentie is gevestigd. Leuke mensen, enkele interessante seminars & activiteiten en een goede sfeer. Mijn speciale dank gaat uit naar huisgenootjes Elif, Necla, Martine (alletwee) Simone & Sukran; dankjewel voor de gezellige verdieping! En uiteraard ook dank aan alle andere bewoners en bezoekers. Zoals ik al tegen mijn 'kleine' broertje Frank zei toen hij hier zijn a-typische vakantie vierde; zonder NIHA was ik waarschijnlijk na een maand alweer vertrokken naar Nederland. Het derde wat mijn verblijf hier de moeite waard heeft gemaakt zijn alle interessante ontmoetingen en gesprekken die ik heb gehad. Van professoren tot ondernemers, veel goede contacten opgedaan en zeer interessante (al dan niet geografisch gerelateerde) gesprekken gehad.

Maar ik zou natuurlijk mijn gastland tekort doen als ik Turkije niet zou vermelden in deze terugblik! Turkije is cok güzel! De uitstapjes die ik heb gemaakt waren elke keer weer genieten, Istanbul, Beypazar, de heuvels en valleien van Cappadocia, Nemrut, Urfa, Harran, Mardin en Midyat, elke trip was inspirerend en bijzonder, zoals waarschijnlijk ook al te merken was uit mijn verschillende blogs.

En nu zit ik hier voor het elfde en laatste weekend in Ankara, komende dinsdagnacht zal ik vertrekken richting Nederland. Gemengde gevoelens, maar overwegend positief kijk ik dus terug op mijn ervaringen in Turkije. Elke dag was een reis op zichzelf, en het merendeel voelde aan als thuis. Ook ben ik bang dat ik besmet ben geraakt met de reisziekte, niet langer wil ik alleen maar schrijven over grensoverschrijdende processen, regio's en geopolitieke ontwikkelingen; ik wil het zien, horen, voelen, ruiken en ervaren! Zucht...haha; natuurlijk moet er wel een balans blijven tussen theorie en praktijk. In ieder geval zal ik het land, de mensen en cultuur missen. Desalniettemin is het ook wel weer lekker om het 'normale' leven op te pakken, alhoewel...

Echt normaal zal het ook niet zijn aangezien ik na zes dagen alweer naar Griekenland vertrek voor een Internationaal Symposium over de Zwarte Zee. Een vol programma, super interessant en ik zie het als een goede en inhoudelijke afsluiting van mijn stageperiode. Na Griekenland zal ik zo volledig full time mogelijk gaan werken in Nederland en ondertussen (daadwerkelijk) schrijven aan mijn thesis. En dan ergens in Januari hoop ik naar Bulgarije en Roemenie te kunnen vertrekken voor mijn veldwerk. Natuurlijk zijn er nog vele onzekere factoren en ik vermoed dat veel Turken hier insha'Allah zouden zeggen. But no worries, ik blijf bij Deo Volente ;).

De resterende reflecties bewaar ik voor Nederland; dan kan ik het de meeste van jullie ook 'live' vertellen, wat al deze woorden hoop ik wat levendiger zal maken!

Bedankt voor het op de hoogte blijven van en het reageren op mijn belevingen in Turkije!

Over en uit

Zon, steen en zand

Bij deze heb ik de eer om de allereerste gastblogger te mogen introduceren op de Alex van Wijhe Reismee blog. Intelligent, scherp en doelgericht verwoord; ik presenteer u het grote Zon, Steen en Zand avontuur zoals beleefd en opgeschreven door gerenommeerd mediacriticus en journalist in spé Frank van Wijhe!!!! 

Ding Dong, het lampje gaat uit, er wordt wat omgeroepen in het Turks en iedereen begeeft zich zo snel mogelijk naar de uitgang. Ik niet direct, eerst moet ik me even ontvouwen uit mijn uitermate comfortabele stoel en wachten totdat er iemand is die zo vriendelijk is om mij in de rij aan te laten sluiten. Ondertussen kan ik in ieder geval wel genieten van het prachtige uitzicht van de vleugel, die zich voor Turkish Airlines standaard uitstekend heeft gedragen tijdens de vlucht.

Eenmaal mijn bagage opgepikt en alles wat daarbij hoort, loop ik door de poort en dan is daar de zwaar emotionele ontmoeting met mijn broer: 'hos geldiniz, nasilsin?...heloow.. zullen we ff een bak koffie doen?'...'oke'... Het begin van een lichtelijk bizarre, maar wel weer typische vakantie bij mijn broer in Turkije. Jawel, deze blog is geschreven door de veelal geliefde en alom bekende Frank van Wijhe, als broodnodige afwisseling op de andere schrijfsels.

Maar waar begin je een blog waarin je de sfeer van zo'n a-typische vakantie wilt overbrengen? Bij de normaal zo drukke markt, waar toen ik er was absolute stilte heerste? Of misschien bij het absolute middle of nowhere gevoel dat de leegte van Mardin Airport ons gaf.

Of laat ik eerst even een vooroordeel ontkrachten dat bij ons Alex-volgers is ontstaan bij het lezen van zijn blog en het zien van zijn foto's. Geloof het of niet: Alex is niet de Nederlandse toerist aan het uithangen! Mede simpelweg omdat toerist-zijn in Ankara amper mogelijk is, maar ook omdat hij werkelijk waar minstens vier dagen in de week op het kantoor zit. En om het allemaal nog wat ongeloofwaardiger te maken: de collega's vonden hem een harde werker, die als een echte die-hard volgens kantoortijden aan het werk was. Maar om dat te geloven moet je het met eigen ogen aanschouwen, want zelfs zijn huisgenoten geloofden het amper. Snel over naar een wat realistischer onderwerp, voordat ik al mijn geloofwaardigheid verlies in dit soort bizarre ontdekkingen die volledig tegen alle bewijzen indruisen.

De stad Ankara zelf is geen grote toeristische trekpleister, dat is iets wat al snel duidelijk wordt. Er is niet echt iets waar je heen gaat om foto's van te maken, maar het is meer een sfeer die het uitademt waardoor het een interessante stad is. De eerste echte dag dat ik in Turkije was, hebben Alex en ik grotendeels ten voet Ankara doorkruist van een paar centra (waaronder een krottenwijk) naar de Anitkabir, het mausoleum van Ataturk. Een prachtig gebouw, maar wel enigzins creepy. Zo veel pracht en praal voor één persoon en de proefbare loyaliteit van de Turkse bezoekers gaf het eigenlijk een onprettig sfeertje. Waar je ook keek was er wel een portret van deze nationale held en het museum was gevuld met kledingstukken, wapens en impressies van grootse daden van Ataturk. Zelfs als nuchtere nederlander was het lastig om niet onder de indruk te zijn, maar het was rasechte iconisering. In ieder geval wel een interessant onderdeel van de geschiedenis, waar ik zeker mee over ga opzoeken.

Verder liepen we in Ankara alsof we er al jaren liepen. Oversteken is net als in Amsterdam, je gooit jezelf op de weg en hoopt niet geschept te worden. Het openbaar vervoer is prima geregeld, wat nog maar weer eens bewijst dat het in Nederland allemaal maar té gereguleerd is. Fans van flats, auto's of winkeltjes kunnen hun hart ophalen. Alex en ik zijn welgeteld één winkel ingeweest die geen supermarkt was, waar we een rondje liepen en ons weer vloeiend naar de uitgang begaven. Echt 'oh en ah' momenten zijn er weinig. Het fototoestel bleef de eerste week ook veelal opgeborgen. Relaxed rondslenteren, bankhangen en op de iPod facebooken, mailen en googlen zijn de dingen die je doet in Ankara. Dat klinkt supersaai, maar gelukkig is Alex veelal omringt door een stel leuke dames. Op zijn werk of op de NIHA (onze verblijfplaats), charmante dames alom, waardoor het altijd wel gezellig was. En om nog zo'n vooroordeel te ontkrachten: Alex is niet de player hier, ook hier is hij zowaar normaal. Nou ja, 'normaal' volgens van Wijhe standaard dan...

Het meest bizarre, wat ook goed te verwoorden valt, was Mardin. Aangekomen op het vliegveld (al is die benaming wel iets te veel eer voor de hal waarin we aankwamen), werden we omringd door een grote zandbak. Waar we overigens wel erg enthousiast van werden; want we voelden ons echte toeristen. Omgeven door een onbekende omgeving, totaal anders dan gewend, en met een hoop waarschuwingen in ons achterhoofd verwachtte we een filmwaardig avontuur. We hadden namelijk al meerdere waarschuwingen ontvangen over hoe gevaarlijk het was om als twee blonde Hollanders daar rond te lopen. We zouden opgelicht of beroofd worden, als we nog niet geveld waren door een van de vele aanwezige schorpioenen die daar zouden zijn. Het zou echt meer Syrisch zijn, de kinderen zouden ons in grote getalen achtervolgen en het stadje zou prachtig oud zijn.

Maar helaas, dit avontuur bleef allemaal uit. We kregen echter wel een hoop bizarre ervaringen erbij, die mogelijk nog leuker waren. Niet per se om te lezen of te zien, maar wel om te ervaren voor ons. We kwamen aan in een stadje met een hoop onafgemaakte flats, bouwvoertuigen en onvriendelijk kijkende mensen. We werden nagestaard, gesprekken vielen stil en in eerste instantie durfden we amper ons fototoestel tevoorschijn te halen. Een stukje verderop lag nog wat oude zooi op een berg, wat leek op Mardin van de foto's. Ikzelf had het idee dat dit geheel Mardin was, en vroeg me af hoe we ons daar gingen vermaken vier dagen lang. Geheel volgens stijl gingen wij weer lopend de boel verkennen, al was het wel wat warmer dan in Ankara. 42 graden en geen wolk te bekennen (Alex won na twee dagen met het spotten van de eerste wolk) maakt dat je van de schaduw van het ene boompje naar het andere loopt. Ons zo voortbewegende kwamen we in het oude gedeelte van Mardin, dat gewoon een stukje verderop de weg lag. En dat was wel echt mooi. Sfeervolle kleine straatjes, een hoop winkeltjes met allerlei geuren, mooie oude gebouwen en zelfs echte Kite Runners (jongetjes die op het dak aan het vliegeren zijn); heerlijk om rond te lopen. Dat hebben we ook veelal gedaan, op een uitstapje naar twee kloosters na. Een man bood ons een taxi aan, wat gewoon een particulier bleek te zijn. Prima, vijf kilometertjes gereden naar een klooster, toeristje gespeeld en weer terug naar Mardin was het plan. Kemal, zoals onze chauffeur heette, was echter bereid om ons ook ergens anders naartoe te brengen. Wij heel blij naar een ander klooster wijzen, volledig in overtuiging dat dat maar luttele kilometers van Mardin af was. Kemal vond het prima en we gingen op weg. Na een half uur rijden begonnen we ons echter wel af te vragen waar Kemal ons heenbracht. Echt communiceren was er niet bij, maar toen er een Duits sprekende Turk in de auto bij kwam zitten werd ons duidelijk dat het zo'n 25 kilometer weg was... van een plaats die zo'n 80 kilometer van Mardin af lag. Het tochtje werd wat langer, maar hierdoor zijn we wel echt een dag helemaal weg geweest. Grappig was onze rolverdeling in Mardin, een soort good cop, bad cop. Alex deed veelal de communicatie, mijn Turks komt niet verder dan 'merhaba' (hallo) met een Russisch accent. Elke keer als ik echter sprak tegen Alex, dacht Kemal dat ik iets niet wou of de betaling te veel vond. Het werkte wel perfect, ook met kinderen. Alex trok hier en daar wat kinderen aan, maar zodra ze money-money begonnen en ik kwam naast Alex lopen taaide ze af. Minder was dat ik dat nog niet zozeer expres deed, want op een gegeven moment was zelfs Alex aan het twijfelen of ik het allemaal wel leuk vond. Maar ach, ik zeg altijd dat ik boos kijk als ik denk, laten we het erop houden dat ik een hoop dacht haha.

Maar hoewel er nog genoeg te vertellen valt, genoeg bizarre ervaringen (valt nog wel mee hoe bizar deze vakantie overkomt in het bovenstaande) en leuke momenten te vertellen zijn, ga ik het even afronden. We gaan zo lunchen met de collega's van Alex, daarna met zn tweeën een bioscoopje pakken en daarna met de hele groep avondeten. Morgen vlieg ik weer terug (tijd is raar), dus snel dit nog even online zetten en nog even genieten van de mensen en activiteiten voordat ik weer terug naar Nederland vlieg!

Aangezien mijn Turks nog niet denderend is: daaaag!

Frank van Wijhe signing off.

Volgende pagina »